ગાંડી ગીર

એક ગુજરાત ફિલ્મની રાહ ગયા વર્ષથી જ હતી-ધ્રુવદાદાની 'તત્વમસિ' પરથી બની રહેલી 'રેવા'ની.

'રેવા'નું ટીઝર આવ્યું-પોતાના બેગપેક સાથે પાણીમાં ડૂબકી લગાવતો નાયક અને રેવામય થઈને એના બહાર આવવાની સાથે પ્લે થાતું ટાઇટલ ટ્રેક-ત્યારથી જ નક્કી હતું કે ફિલ્મ તો જોવી જ અને હમણાં 'રેવા' જોઇ-રેવામય થઈ જવાયુ.બધા જ પાસા સુંદર-સારા છે પણ music અને cinematography વિશેષ ગમ્યા.બન્ને રેવા સોન્ગ સરસ જ છે પણ મને 'કાળો ભમ્મરીયાળૉ જામો...' વધુ ગમ્યું અને હમણાં રિપીટમોડ પર વાગ્યા કરશે.

કૉલેજકાળમાં અમૃતલાલ વેગડની 'પરિક્રમા નર્મદા મૈયાની' અને ધ્રુવ ભટ્ટની 'તત્વમસિ' વાંચેલી-ખૂબ ગમેલી અને "નર્મદાને કાંઠે" જવાની ભરપૂર ઇચ્છા થઈ આવેલી.હોસ્ટેલથી નજીકમાં નર્મદા સુધી જવાના બે વિકલ્પ હતા ૧)સરદાર સરોવર અને ૨) હાંફેશ્વેર. ખરા અર્થમાં નર્મ-દા ને માણવી હતી અને સાથે કવાંટમાં ભરાતી 'આદિવાસી હાટ' પણ જોઇ લેવાશે એ વિચારી,કોઈપણ આયોજન વગર બીજા દિવસે વહેલી સવારે અમે પાંચ મિત્રો નિકળી પડ્યા હાંફેશ્વર કે જ્યાંથી રેવા ગુજરાતમાં પ્રવેશ કરે છે.
છોટા ઉદેપુરથી કવાંટ અને ત્યાંની 'હાટ'માંથી નાસ્તો લઇ બસ પકડી રવાના થયા 'કડીપાણી' તરફ.ત્યાંથી 8-10 km સુધીનું ટ્રેકિંગ કરી હાફેશ્વેર પહોંચવાનું હતુ કેમકૈ આગળ સડક માર્ગ નહતો.ચોમાસું હમણાં જ પુરું થયુ હતું એટ્લે પ્રકૃતિ પણ સોળેકળાએ ખિલિ હતી.ટેકરીઓ ચડતા ઉતરતા,ઝરણાંઓના કલકલ,પક્ષિઓના કલરવ,જંગલમાંથી વા'તો પવન, વૃક્ષઓનાં પર્ણોનો ર્મમર,દૂર સુધી ફેલાયેલા પહાડોમાંથી નિતરતુ સૌંદર્ય,ઝરણાંઓ કુદાવતા એમાં કૂદતા હાંફેશ્વર સુધી પહોંચતા 'હાંફ' ચડી ગયો.

ટેકરી પર ચડી જ્યારે પ્રથમવાર નર્મદા દેખાઈ-ચારે બાજુ પહાડોથી ઘેરાયેલી રેવા અને એની અફાટ જળરાશી જોઇ ત્યારે લાગ્યું કે,શા માટે નર્મદાનો એક અર્થ 'આનંદ આપનારી' એવો થાય છે.ત્યાંનું પૌરાણિક મંદિર તો ઘણાં વર્ષોથી પાણીમાં ડૂબી ગયેલું એનું માત્ર શિખર જ દેખાતું.ટેકરી પર નવું મંદિર બંધાયેલું ત્યાંના પૂજારીને મળ્યા.એમનો રેવા પરનો આદર જોઇ આનંદીત થઇ જવાયું.બે ચાર કલાક નર્મદાના ખોળામાં ગાળ્યા પછી પરત ફર્યો.રસ્તામાં છુટા છવાયા વનવાસીઓના ઘર બાદ કરતા કાંઇ જ નહિ. રસ્તામાં એક પરિવાર આગ્રહ કરી પોતાના ઝુંપડીમા લઈ ગ્યા. એમની સાથે થોડો સમય રોકાઈ આગળ નીકળ્યા પણ એ લોકો સરળતા અને આત્મિયતાથી હજી પણ પ્રકૃતિ સાથે જોડાયેલા રહી જીવે છે.
નર્મદાની આસપાસ વિતાવેલો એ આખો દિવસ હજીપણ અકબંધ છે.